Biedni ludzie

Biedni ludzie (ros. Бедные люди) – debiutancka powieść Fiodora Dostojewskiego. Pisarz pracował nad utworem od stycznia 1844 do maja 1845 roku, natomiast w druku Biedni ludzie ukazali się w 1846. Początkowo powieść miała być pisana w formie pamiętnika i opisywać losy młodej prowincjuszki, przeprowadzającej się do Petersburga, ostatecznie jednak autor zdecydował się nadać utworowi formę powieści epistolarnej, a tematem uczynić miłość i kłopoty życiowe dwojga ubogich ludzi – Makarego Diewuszkina i Wareńki Dobrosiełowej^[1]. Utwór inspirowany był twórczością Mikołaja Gogola i Aleksandra Puszkina. Powieść zyskała uznanie współczesnych, pozytywnie wypowiadał się o niej poeta Mikołaj Niekrasow, a krytyk Wissarion Bieliński po przeczytaniu rękopisu nazwał autora "nowym Gogolem" i uznał go za nadzieję zaangażowanej społecznie literatury^[2].

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Leonid Grossman: Dostojewski. Warszawa: Czytelnik, 1968. 
• Józef Smaga Wstęp. W: Zbrodnia i kara. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1987. ISBN 8304021587.