Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Piotr Jaroszewicz (ur. 8 października 1909 w Nieświeżu, zm. 1 września 1992 w Aninie w Warszawie) – polski polityk komunistyczny, generał dywizji, premier PRL w latach 1970–1980. Ojciec Andrzeja Jaroszewicza.
[edytuj] Kariera wojskowa
Syn księdza prawosławnego. Ukończył liceum ogólnokształcące w Jaśle. W latach trzydziestych nauczyciel i kierownik szkoły powszechnej w Michałówce, Pilawie i w Borowiu w powiecie garwolińskim.
Po wybuchu II wojny w sowieckiej strefie okupacyjnej. Od 1943 służył w armii Z. Berlinga, od 1944 członek PPR. Zastępca dowódcy I Armii WP do spraw polityczno-wychowawczych. W okresie od sierpnia do grudnia 1945 pełnił obowiązki szefa Głównego Zarządu Politycznego WP.
Pod koniec 1945 mianowany generałem brygady i jednocześnie powołany na stanowisko głównego kwatermistrza WP. W latach 1945–1950 wiceminister obrony narodowej. W 1950 mianowany generałem dywizji.
[edytuj] Działalność polityczna w PRL
Poseł na Sejm w latach 1947–1985 (na Sejm Ustawodawczy oraz I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji). W latach 1950–1952 zastępca przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Od 1956 stały przedstawiciel PRL w RWPG oraz członek Komitetu Wykonawczego RWPG. W latach 1952–1970 wicepremier, w okresie 1954–1956 minister górnictwa. Od 1957 wiceprzewodniczący Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów oraz przewodniczący Komitetu Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. W latach 60. poseł regionu krośnieńskiego. Członek Komitetu Centralnego PZPR (1948–1980). W latach 1964–1980 członek Biura Politycznego KC PZPR.
[edytuj] Prezes Rady Ministrów (1970–1980)
Premier od grudnia 1970 do lutego 1980. Odznaczony m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej. Od 1972 prezes Rady Naczelnej ZBoWiD. Współautor tzw. manewru gospodarczego z 1976 polegającego na podwyżce cen żywności połączonej z wprowadzeniem rekompensat, co doprowadziło do protestu robotników w Ursusie i Radomiu. W lutym 1980 usunięty przez Edwarda Gierka z funkcji premiera oraz z Biura Politycznego KC PZPR. W 1981 usunięty z PZPR. W stanie wojennym internowany jako członek ekipy Edwarda Gierka.
[edytuj] Okoliczności śmierci
-
Zamordowany razem z żoną Alicją Solską w niewyjaśnionych okolicznościach w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992 w swoim domu w Aninie; sprawców ani motywu nie wykryto, proces domniemanych zabójców zakończył się uniewinnieniem. Część materiału dowodowego w śledztwie została wykradziona z akt policyjnych, co stwierdzono w 2005[1][2].
W 2007 Biuro Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji postawiło tezę, że zabójstwo Jaroszewiczów miało związek z archiwum hitlerowskim, którego część Jaroszewicz zatrzymał w Radomierzycach w 1945 jako pułkownik LWP, gdzie dotarł wraz z Tadeuszem Steciem i generałem Jerzym Fonkowiczem. Według analityków policji dokumenty, które trafiły później do prywatnego archiwum Jaroszewicza zawierały informacje kompromitujące polityków z różnych krajów[3].
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
